Gast-column Linda Voets

Gast-column Linda Voets

Linda is een ultraloopster met een eigen vlog. Linda Lighting.

 

received_10156682005605646

Waarom ultralopen?!

Trainen, veel trainen, nog meer trainen, de hele dag trainen, aantal keren per week……..Op pad met jezelf, uren met je eigen gedachten en de omgeving.

Je vraagt je mogelijk af…..waarom doen mensen aan ultralopen?! Nou ik ben zo een ultraloper. Om heel eerlijk te zijn vraag ik het mijzelf ook wel eens af.

In 2008 deed ik voor het eert mee met de Dam tot Dam loop. Wat een feest was dat….joelende supporters, spanning, sinaasappelschillen, bananenschillen, talloze waterbekertjes op de grond, zwoegende mensen overal, muziek en jawel….na enige tijd…..de finish! Wat mooi was dat en ik wilde meer!

In 2011 liep ik mijn eerste marathon, die van Amsterdam. Enorme spanning….uitlopen was het doel. In het laatste startvak net als bij de Dam tot Dam en veel mensen die de marathon voor het eerst gingen lopen….nog meer spanning dus. En ook die ging weer heerlijk en zooooooo blij toen ik over de finish kwam! Ik kan dit gewoon dacht ik.

Niet lang na mijn eerste marathon hoorde ik over ultra’s….nog nooit had ik er eerder over gehoord. Dat leek me wel wat. Kijken of een ultra me ook zou lukken…eerst 50, toen 60 km. Heerlijk was het en natuurlijk ook afzien…..dorst, honger, dikke voeten, pijn, kleding blaren, saaiheid, man met de hamer…meerdere keren en vermoeidheid.

Ik wilde kijken of ik nog verder kon. Een 100 km? Zou dat lukken? Winschoten werd het en daar heb ik mijn eerste 100 km gelopen met een enorme dip bij de 80 km waar ik eigenlijk uit wilde stappen……enorm mentaal was het. Door support en positief denken toch volbracht en zo trots op mezelf! Woooowwwwhhhh…..mijn lichaam en geest kunnen dit gewoon dacht ik! Enorm blij en euforie!

Ok…..ik wil nog verder proberen…..een 24 uurs. Doel wat ik me had voorgenomen: op de baan blijven en 24 uur vol maken. De 24 uur in Steenbergen ging zoals je een 24 uur niet moet doen; veel te snel starten en de laatste 50 km daardoor moeten wandelen. Afzien was het en wandelblaren want ik wandel werkelijk waar nooit. Toch enorm trots en de zin om het nog eens goed over te doen.

Ultralopen is een verslaving……je komt in een flow en je wilt telkens je grenzen verleggen…..je lichaam went op een bepaalde manier aan het lange presteren en past zich daar helemaal op aan. Je spijsvertering wordt langzamer, je geest stelt zich op een bepaalde manier in, je voeten wennen aan het langdurige draven, je geniet. Je droomt weg, je denkt aan alles of aan niets.

Nog steeds sta ik versteld van de werking van de geest en het lichaam. Je wilt iets presteren en je geest geeft het lichaam de opdracht om door te blijven gaan, ook op de momenten dat je eigenlijk niet meer wilt of kan. Je lichaam is zo ontzettend mooi en vooral heel lief dat het bijna altijd naar je geest luistert. Soms…..als je echt te ver gaat en je wilt meer presteren dan je kunt….dan zal je lichaam sterker zijn dan je geest en zegt je lichaam…..nee. Dit doe ik niet. Ik heb dat eenmaal gehad met een blessure en dat is niet fijn. Ik vind ultralopen leuk, mijn lichaam toch wel echt het belangrijkste.

Dus ja…..goede vraag zeg ik! Waarom ultralopen?! Het is gekkenwerk, extreem en niet normaal. Ik vind het leuk omdat je je grenzen ermee verkent, je de hele dag buiten bent en vooral aan het genieten bent, je enorm trots bent met jezelf omdat je weet dat je lichaam en geest heel erg veel kunnen, je je eigen coach bent, je er sterke spieren van krijgt, sterke botten (voor mij helemaal goed omdat ik glutenintollerantie heb) en een goede conditie, je jezelf traint in positief denken en je de kleine dingen van het leven er weer extra mee waardeert – een glas water kan bijvoorbeeld zoooooo lekker zijn!

Het is waarschijnlijk niet voor niets dat er maar weinig lopers zijn die overgaan tot ultralopen…..er kleven ook nadelen aan. Voor mij toch wel meer voordelen! Ik ben wel eens jaloers op iemand die 5 km kan hardlopen en dan voldaan is ;

One Response to “Gast-column Linda Voets”

  1. Arjan Hoekman Says:

    Wat n mooi verhaal Linda! Je kan echt beeldend schrijven. Des te leuker omdat ik er vanaf 2011 als jouw supporter steeds bij ben geweest en je echt heb zien groeien in je renprestaties en kwaliteiten. Je hebt t hoogtepunt wk 24 uurs in Turijn met m afstand van 213 km en 175 m nog niet eens genoemd! Echt knap dat je dit kan!! Groet Ar

Leave a Reply